Hoeveel moois zie je als je even stilstaat?

Wed, 26 Aug 2026 17:40:26 GMT

Hoeveel moois zie je als je even stilstaat?

Vorige week maakte ik samen met mijn man een wandeling.

Door omstandigheden waren we deze vakantie in Nederland. En eerlijk gezegd… daar moest ik wel even aan wennen. Ik ben dol op de bergen. Ik houd van ruigte, van hoogteverschillen en van wandelingen waarbij je fysiek wordt uitgedaagd.

Maar deze wandeling?

Rechts struiken. Links een veld. En in het midden een vrij gemaaid graspaadje. Nou… niet echt bijzonder mooi of spectaculair.

Dat dacht ik tenminste.

Totdat mijn man – hij is vogelaar – ineens stopte om naar een vogel te kijken. Ik stopte met hem mee.

En doordat ik stilstond, keek ik opeens om me heen. En toen zag ik het.

De bloemen. Zoveel verschillende soorten en kleuren. De bijen en vlinders die van bloem naar bloem vlogen. De verschillende hoogtes van de bloemen. Het licht. De kleine details die ik daarvoor helemaal niet had gezien.

Hoe langer ik keek, hoe meer ik ontdekte.

Wat was hier eigenlijk veel moois te zien!

En ineens zag ik hoe dit paste bij een proces waar ik deze vakantie zelf doorheen ga.

Een proces van groeien. In mijn geloof. In het accepteren van onverwachte situaties. En vooral: leren zien wat er wél is.

Niet zoals ik het had bedacht.

En eerlijk gezegd: ook niet zoals ik het had gewild.

Ik zag eerst vooral dat saaie, gemaaide pad. Ik was gericht op wat er niet was: geen bergen, geen ruigte, geen uitdagende wandeling. Maar doordat ik stilstond, ontdekte ik hoeveel moois er wél was.

Zo werkt God.

Hij geeft zoveel moois. Vaak veel meer dan ik op het eerste gezicht zie. Ik mag oefenen in het leren kijken. In het ontvangen van de kleine dingen. Want ook kleine dingen zijn verrassingen. Cadeautjes om te vieren en dankbaar voor te zijn.

En juist toen ik me daarvan bewust werd, kwam er iets bij: dankbaarheid. En dat voelde als een nóg groter cadeau.

Terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan het Arise-weekend dat ik vorig jaar in Limburg had. Daar was een lied waarin steeds die zin terugkwam:

Your goodness is running after, is running after me.

Die woorden raakten me toen. Alsof God tegen mij zei:

Ruth, Ik loop met zoveel goedheid achter je aan. Ik ren zelfs achter je aan.

En misschien is dat wel wat ik deze vakantie opnieuw mag leren:

Draai je om. Kijk. Ontvang.

Dat deed ik vorige week.

Ik stond stil.

En ineens zag ik zoveel meer.

En ik weet: dit blijft oefenen. Want ik ben gewend om snel door te gaan, vooruit te kijken en te zien wat er nog moet gebeuren. Gewoontes doorbreken kost tijd.

Maar deze kleine momenten helpen mij. Ze zijn mijn hoogtepunten. Momenten waarop ik achteraf denk: O ja, Ruth… weet je nog?

Vertragen kan ook iets opleveren.

Kijk maar.

Sta maar even stil.

En ontvang wat er al is.

Loslaten

Wed, 01 Jul 2026 18:07:09 GMT

Loslaten

Tijdens de opleiding tot wandelcoach heb ik zelf ook zoveel mogen ontdekken. De natuur was mijn grote leermeester.
Als voorbeeld deel ik graag wat ik heb geleerd over loslaten en wat ik mee blijf nemen in mijn moeder-zijn en in mijn rol als coach.

Deze paddenstoel groeit in een bolletje. Die heeft de hoed nog dichtbij de steel. De linker is nog een klein bolletje, de rechter wordt al iets groter. Ze zijn zich verder aan het ontwikkelen en hebben alles al in zich waarvoor ze zijn gemaakt. Al groeiende gaan zij hun hoed steeds iets meer uitspreiden, uitstrekken.

Zo ben ik ook wanneer ik blijf denken, wanneer ik mijn kwaliteiten niet laat zien. Mijn verlangen is om mijn coachees te helpen ontdekken wie ze diep vanbinnen zijn, in hun hart en hun manier van leven daarop te laten aansluiten.
Ik wil daarvoor ruimte maken en die ruimte ook innemen, zodat ik steeds meer helder mag krijgen wie ik ben, wat zijn mijn sterke kanten, mijn mogelijkheden? Waar haal ik mijn identiteit uit?

Ik wil me uitstrekken

Net zoals de paddenstoel steeds meer ruimte gaat innemen als hij verder groeit; hij strekt zich uit.

En dat is een spannend proces. Je strekt je uit, wordt zichtbaar. Dat is krachtig en kwetsbaar tegelijk.

Ik wil mijn coachees leren zich steeds meer uit te strekken, ruimte in te nemen om te zijn wie zij zijn.

Op het moment dat ik mij uitstrek, worden mijn ‘sporen’ zichtbaar. Net als bij de paddenstoel. De paddenstoel kan nu gaan zaaien. Hij laat zijn zaad los en het verspreidt zich in zijn omgeving.

Zo wil ik mijn sporen, mijn kwaliteiten, mijn identiteit laten zien. Aan mijn kinderen. En voor mijn coachees en zo met hen meelopen. Hen coachen in het ontdekken wie ze werkelijk zijn en mogen zijn. Dichterbij hun hart komen, zoals zij zijn bedoeld.

Sporen worden zichtbaar

Door de opleiding mocht ik over mezelf ontdekken welke waardevolle eigenschappen ik heb en hoe kan en mag ik die gebruiken in mijn leven? Wie bèn ik ten diepste?

Dat proces kostte tijd en was confronterend. Maar ik wilde het aangaan en het heeft me helpen ontdekken wie Ruth is, wie ik ben. Ik mag helemaal mezelf zijn. En dat geeft zoveel ontspanning en vrijheid, niet meer moeten of mooier, beter, leuker willen zijn. Juist dat kostte altijd energie en gaf onrust. Ik ontdekte dat ik al mooi ben, waardevol, ik heb geleerd mezelf te omarmen. Ik bèn Ruth.

Heel dankbaar dat ik die ontdekking kan gebruiken wanneer ik als wandel- en natuurcoach aan de slag ben met mijn eigen onderneming die ik ook tot 'Ruth' mocht dopen. Met mijn naam herinner ik mezelf steeds aan wat ik ontdekte de afgelopen maanden. En hoe ik mijn coachees zo graag ook wil helpen ontdekken welke waardevolle eigenschappen er in hen zitten, ze mogen zìjn, zoals ze zijn gemaakt.

En daarmee heb ik de diepgang gevonden waar ik naar op zoek was: de betekenis van mijn naam: vriendelijk, vriendin, inhoud geven door te coachen.

Herken jij die onrust of ben je op zoek naar wat bij jou past, wie je ten diepst bent? Jij bent van harte welkom om je aan te melden voor een coachtraject.