Hoeveel moois zie je als je even stilstaat?

Hoeveel moois zie je als je even stilstaat?

Vorige week maakte ik samen met mijn man een wandeling.

Door omstandigheden waren we deze vakantie in Nederland. En eerlijk gezegd… daar moest ik wel even aan wennen. Ik ben dol op de bergen. Ik houd van ruigte, van hoogteverschillen en van wandelingen waarbij je fysiek wordt uitgedaagd.

Maar deze wandeling?

Rechts struiken. Links een veld. En in het midden een vrij gemaaid graspaadje. Nou… niet echt bijzonder mooi of spectaculair.

Dat dacht ik tenminste.

Totdat mijn man – hij is vogelaar – ineens stopte om naar een vogel te kijken. Ik stopte met hem mee.

En doordat ik stilstond, keek ik opeens om me heen. En toen zag ik het.

De bloemen. Zoveel verschillende soorten en kleuren. De bijen en vlinders die van bloem naar bloem vlogen. De verschillende hoogtes van de bloemen. Het licht. De kleine details die ik daarvoor helemaal niet had gezien.

Hoe langer ik keek, hoe meer ik ontdekte.

Wat was hier eigenlijk veel moois te zien!

En ineens zag ik hoe dit paste bij een proces waar ik deze vakantie zelf doorheen ga.

Een proces van groeien. In mijn geloof. In het accepteren van onverwachte situaties. En vooral: leren zien wat er wél is.

Niet zoals ik het had bedacht.

En eerlijk gezegd: ook niet zoals ik het had gewild.

Ik zag eerst vooral dat saaie, gemaaide pad. Ik was gericht op wat er niet was: geen bergen, geen ruigte, geen uitdagende wandeling. Maar doordat ik stilstond, ontdekte ik hoeveel moois er wél was.

Zo werkt God.

Hij geeft zoveel moois. Vaak veel meer dan ik op het eerste gezicht zie. Ik mag oefenen in het leren kijken. In het ontvangen van de kleine dingen. Want ook kleine dingen zijn verrassingen. Cadeautjes om te vieren en dankbaar voor te zijn.

En juist toen ik me daarvan bewust werd, kwam er iets bij: dankbaarheid. En dat voelde als een nóg groter cadeau.

Terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan het Arise-weekend dat ik vorig jaar in Limburg had. Daar was een lied waarin steeds die zin terugkwam:

Your goodness is running after, is running after me.

Die woorden raakten me toen. Alsof God tegen mij zei:

Ruth, Ik loop met zoveel goedheid achter je aan. Ik ren zelfs achter je aan.

En misschien is dat wel wat ik deze vakantie opnieuw mag leren:

Draai je om. Kijk. Ontvang.

Dat deed ik vorige week.

Ik stond stil.

En ineens zag ik zoveel meer.

En ik weet: dit blijft oefenen. Want ik ben gewend om snel door te gaan, vooruit te kijken en te zien wat er nog moet gebeuren. Gewoontes doorbreken kost tijd.

Maar deze kleine momenten helpen mij. Ze zijn mijn hoogtepunten. Momenten waarop ik achteraf denk: O ja, Ruth… weet je nog?

Vertragen kan ook iets opleveren.

Kijk maar.

Sta maar even stil.

En ontvang wat er al is.